همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
بسیاری از داشته های یک ملت در اثر نا توانی و سو مدیریت در حال نابودی است یکی از این داشته ها آثار باستانی مدفون در تنگ بلاغی است. هرچند که این پرونده نیز به مرور زمان در میان مشکلات عدیده ایرانیان بوی کهنگی می دهد اما در هر صورت واکنش به چنین تخریب بزرگی از میراث فرهنگی کشور یک وظیفه محسوب می شود.
سد سیوند در محدوده تنگه بلاغی که از آن به عنوان راه شاهی یاد می شود، احداث شده است.
زمانی که سد سیوند ساخته می شد هیچ یک از مسئولان سازمان میراث فرهنگی و گردشگری اطلاعی از آثار موجود در این تنگه را نداشتن و درست ده سال پس از اولین کلنگ احداث سد مسئولان سازمان میراث فرهنگی متوجه وجود ۱۳۰ اثر باستانی شدند که در محدوده این سد غرق می شوند.
تاکنون هشت هیات باستان شناسی خارجی در تنگه بلاغی فعالیت های گسترده ای را برای شناسایی آثار باستانی منطقه انجام داده اند و هم اکنون نیز باستان شناسان ایرانی به همراه هیاتی از ایتالیا و آلمان در منطقه کاوش های باستان شناسی را ادامه می دهند.
تا کنون گمان می شد که آثار باستانی این تنگه به ۲ تا ۳ هزار سال پیش بر می گردد اما با کشف باقی مانده جسد یک زن در این منطقه قدمت مشخص شده است که آثار باستانی آن به قبل ۷ هزار سال قبل بر می گردد.
این زن که به شکلی خاص دفن شده است با خود یک گوشواره از گوش ماهی و یک گردن بند سنگی به همراه داشته است. به اعتقاد باستان شناسان خارجی حاضر در محل سفال های یافت شده در این منطقه با توجه قدمت آنها از چنان ظرافتی برخوردار است که نشان از توانایی بی حدو حصر ایرانیان در این زمان است.اما در صورت انجام آبگیری تمامی آثار که میراث ملی هستند نابود خواهند شد. حتی صحبت از تخریب احتمالی آرامگاه کورش هم هست.
در این منطقه همانگونه که که در عکسهای تهیه شده می بینید کوره های سفال سازی این منطقه نیز دیده می شود که قدمت آنها به چند هزار سال باز می گردد. این در حالی است که باستان شناسان برای نجات محوطه باستانی موجود در تنگه بلاغی تنها یک سال فرصت دارند.
در صورت شروع آبگیری سد سیوند، در حدود ۸ کیلومتر از تنگه بلاغی به همراه آثار باستانی و البته طبیعت زیبای محل به زیر آب خواهد رفت و برای همیشه مدفون خواهد شد. این سد در ۱۰۰ کیلومتری شمال شیراز، ۵۰ کیلومتری تخت جمشید احداث شده است.
اما واکنش مسوولان به این اتفاق هم خواندنی است. مرعشی، رییس قبلی سازمان میراث فرهنگی:نمیتوان سدسازی که لازمه تمدن امروز و فردای ایران است را فدای وجود و حفظ آثار تاریخی و باستانی کرد. سازمان میراث فرهنگی و گردشگری هیچگونه مخالفتی با احداث سد سیوند در تنگ بلاغی نداشته و از آبگیری سد جلوگیری نخواهد کرد.
وی، در خصوص وظیفه دولت در حفظ میراث باستانی کشور و ممانعت از تخریب آنها ، تصریحکرد: براساس مصوبه هیات دولت، همه دستگاهها زمانی که در منطقهای مطالعات فنی، اقتصادی و محیطی انجام میدهند، موظفند مستندسازی آثار تاریخی واقع در حوزه طرحهای عمرانی را نیز انجام دهند.
اما سئوال این است در صورتی که این سد آبگیری شود چه میزان منفعت و چه میزان خسارت ایجاد می کند؟ آیا ما نی توانیم گمان کنیم که همه داشته های این منطقه کشف شده اند؟ همانگونه که در ابتدا گمان می شد که این منطقه قدمتی بیش از سه هزار سال نداشته است و اکنون کاملا آشکار است که آثار یک تمدن ۷ هزار ساله را در خود دارد. آیا امکان ندارد که داشته ها بیش از این باشد؟ آیا در صورتی که تمام این آثار هم از این منطقه خارج شوند آیا کوره ها و راه ها را هم می توان خارج کرد؟
