در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
۱- مدتها بود که تصمیم گرفته بودم که در این ف
ضای آلوده مطلبی ننویسم، این فضا به قدری آلوده شده که بوی تعفن اش دارد کم کم همه را خفه می کند. البته این روزهای بحرانی یک مزیت بسیار بزرگ داشته و آن هم شناخته شدن چهره واقعی افراد و گروههای مختلف بوده است.
۲- طرفداران معین و عموما جبهه مشارکتی هنوز از تحریمی ها کینه دارند و مثل اینکه سیاست حزبی شان هم این است که هر از چند گاهی به تحریمی ها حمله کنند. در طول یکسال گذشته و از فردای پیروزی احمدی نژاد در انتخابات تا توانسته اند به تحریمی ها تاخته اند و انواع تهمتها و ناسزاها را نثار آنان کرده اند. گویی که در ۸ سال گذشته علی افشاری ها رییس جمهور ایران بوده و عامل شکست آنان در انتخابات بوده اند.
۲- خوشحالم از اینکه شخصی چون احمدی نژاد رییس جمهور ایران شده است و کاندیدای مورد نظر آقایان نتوانست در جلب آرای مردم موفق باشد. از مجموع واکنشهای یکسال اخیر آقایان و همچنین خبرهایی که اخیرا منتشر شده به راحتی می توان به این نتیجه رسید که اینها نه درد دموکراسی دارند نه درد وطن، نه درد دین دارند و نه درد مردم. چه چیزی بالاتر و محترم تر از حریم خصوصی و آبروی افراد که برای رسیدن به مقاصد خود توسط آقایان زیر پا گذاشته می شود. رسوبات ذهنی دهه ۶۰ آقایان به سطح آمده و متاسفانه به ذهن جوانترهایشان هم منتقل شده است. تنها یک اصل برایشان مانده و آن هم اینکه تنها آنها هستند که درست می گویند و تنها راه نجات ایران راه پیشنهادی آنهاست و کسانی که با آنها نیستند بایستی به طریقی از میدان بدر شوند آن هم به بدترین طریق ممکن: ترور شخصیتی.
۳- یک سال پس از انتخابات می توان بیشتر و بیشتر به درستی منطق کسانی که انتخابات را تحریم کرده بودند پی برد. چرا که دموکراسی با حرف زدن محقق نمی شود و کسی که دم از دموکراسی می زند لزوما آدم دموکراتی نیست. دموکراسی، احترام به حقوق اولیه انسانها و برابری انسانها تنها با حرف زدن و نوشتن محقق نمی شود. میزان پایداری افراد به این مفاهیم هم فقط و فقط با عملکرد آنها ثابت می شود و متاسفانه بسیاری از اصلاح طلبان حکومتی در این مورد نمره قبولی نگرفته اند.
۴- علی افشاری خود به نوشته مشمئزکننده (کلمه اشمئزاز در این مورد کاملا کاربرد دارد، قابل توجه آقای شیرزاد) الپر به تفصیل جواب داده است. فقط این مورد را من اضافه کنم که خائنان به وطن کسانی هستند که با راهنمای گردش به چپ به راست می پیچند و از مفاهیم مدرنی چون دموکراسی و حقوق بشر فقط و فقط برای فریب مردم استفاده می کنند همچنان که طرف مقابلشان از دین. خائنان به وطن کسانی هستند که در یکی از حساس ترین و بحرانی ترین برهه های تمام دوران این سرزمین به جای دفاع از کیان میهن و حقوق و آبروی ملت به فکر امتیاز گرفتن از رقیب افتاده اند. البته مردم ثابت کرده اند که همیشه جلوتر و عاقل تر از آقایان هستند.
