در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
کارگران، سندیکای خود را فراموش نکرده اند
گفتگوی اخبار روز با یکی از فعالین سندیکای شرکت واحد
یکی از فعالین سندیکایی در گفتگویی با اخبار روز تاکید کرد منصور اسانلو رئیس هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد و منصور حیات غیبی عضو دیگر هیات مدیره ی سندیکا که هم اکنون در زندان به سر می برند، همچنان از مواضع سندیکایی خود دفاع می کنند و نوشتن توبه نامه و انزجار از فعالیت های خود در جهت دفاع از منافع کارگران را رد کرده اند. این فعال کارگری که در روز یکشنبه ۱٣ فروردین ماه، با یکی از همکاران اخبار روز گفتگو می کرد، تاکید کرد همبستگی و روحیه ی ادامه ی فعالیت در میان رانندگان و کارکنان شرکت واحد بسیار بالاست و آنها همچنان مصمم به دفاع از سندیکای خود می باشند.
مشروح این گفتگو را در زیر می خوانید:
با سلام و تبریک سال نو و تشکر فراوان از شما به خاطر این گفتگو و وقتی که به ما دادید، بنا به اخبار منتشره، تمام کارگران و رهبران سندیکا به جز آقای اسانلو و آقای حیات غیبی که ایشان هم ابتدا آزاد شده بودند، ولی دوباره دستگیر شدند، از زندان آزاد شده اند. می خواستم بدانم که آیا شما تماس با رهبران و فعالین آزاد شده سندیکا داشته اید؟ وضعیت الان چگونه است؟
با سلام و تبریک متقابل سال نو به شما، بله، همه آزاد شدند به جز آقای اسانلو و آقای حیات غیبی. اما در مورد ملاقات و دیدار با آنها، منهم مثل بسیاری از فعالین و کارکنان شرکت واحد با تعدادی از این دوستان به مناسبت عید دیدار و عید دیدنی داشتم.
وضعیت آنها چطور بود؟
عالی بود. واقعا عالی بود. باور کردنی نبود، اما روحیه آنها بسیار عالی است. در زندان به جای آنکه تسلیم فشار و ناچار به پذیرش مصاحبه و ندامت نویسی شوند، خیلی منطقی و با هوشیاری و آگاهی به تمام اتهامات واهی که به آنها زده شده بودند، پاسخ دادند و با روحیه بسیار خوب از زندان بیرون آمده اند، من با بسیاری از کارگران زندانی بعد از آزاد شدن دیدار کردم. آنها خیلی سرافراز بودند که به خاطر شرکت در تشکیل سندیکا، اعتصاب و دفاع از حقوق صنفی خود و همکارانشان تلاش و کوشش کرده اند.
در زندان آنها را به چه اتهامی، مورد بازجویی قرار داده بودند؟
بله، جرم و اتهام کارگران زندانی، همان بود که اشاره کردم. یعنی تشکیل سندیکا، اعتصاب و دفاع از حقوق صنفی کارگران. مثلا از یکی از کارگران زندانی پرسیده اند چرا در اقدامات غیرقانونی شرکت کرده ای و وی پاسخ داده است که اقدامات غیرقانونی؟ بازجو گفته است، تشکیل سندیکا و شرکت در اعتصاب غیرقانونی است و این فعال جوان که یک راننده ساده بود و نتوانسته بودند اتهام سیاسی و امنیتی متوجه او کنند، پاسخ داده بود تشکیل سندیکا و شرکت در اعتصاب غیرقانونی نیست. بازپرس به او گفته است این حرف ها را که به تو گفته است و وی پاسخ داده است آقای مددی معاون رئیس سندیکا و من حرف ایشان را باور دارم چون قانون را خوب می داند و هیچ وقت حرف بی ربط نمی زند.
روحیه کارکنان شرکت واحد بعد از اعتصاب و دستگیری های گسترده ای که پیش آمد، چگونه است؟
فوق العاده عالی است. درخانه هر کدام از فعالین آزاد شده که رفتم، می دیدم انبوهی از کارکنان و رانندگان شرکت واحد با گل و شیرینی و حتی پول به دیدار مبارزان آزاد شده از بند آمده اند. همه با خانواده آمده بودند. طوری رفتار می کردند که انگار همه عضو یک خانواده هستند. رهبران آزاد شده هم به آنها می گفتند از اینکه به خاطر حق طلبی زندانی شده و خود و خانواده هایشان دچار مشکل شده اند، پشیمان نیستند و می گفتند ما چاره دیگری جز تشکیل سندیکا، دفاع از آن و مطالبه حقوق مان نداشتیم و نداریم. بنابر این این راه را باید ادامه دهیم تا به سرانجام برسد.
برخورد مسئولین شرکت واحد امسال چطور بود؟
برخورد آن ها با سال های قبل فرق کرده بود. زودتر از همه بخشی از حقوق کارکنان را بر خلاف سال های پیشین دادند که این نتیجه کار سندیکا بود. وضع آنها مشکل شده است. چون اگر به خواسته ها رسیدگی کنند، باعث تقویت سندیکا و تشویق کارگران به فعالیت سندیکا و تشویق کارگران به فعالیت سندیکایی خواهند شد. زیرا همه می دانند قبل از سندیکا از این خبرها نبود، اگر رسیدگی هم نکنند، باز هم به سود تقویت سندیکا عمل کرده اند، نتیجه این که در هر صورت سندیکا اثرات زیادی در شرکت واحد گذاشته است.
کارگران در مورد انحلال سندیکا چه می گویند؟
هیچ کدام آن را جدی نمی گیرند. الان هم دوباره تلاش می شود که سندیکا را فعال کنند.
با توجه به این که کارگران زندانی چند ماه است حقوق نگرفته اند، وضعیت مالی آنها چگونه است؟
وضعیت مالی آن ها البته تعریفی ندارد. اما انصافا خیلی ها کمک کرده اند و امیدوارم این کمک ها ادامه پیدا کند. آن چنان همبستگی بین افراد بیکار شده و آزاد شده وجود دارد که وقتی می رویم به یکی از آنها کمک مالی کنیم، می گوید اول بروید به آنهایی کمک کنید که وضع مالی اشان خراب تر است.
امسال برای اول ماه تدارکی دیده شده است؟
ما همه در تلاشیم که امسال نیز اول ماه مه را خوب جشن بگیریم و فرصتی باشد برای طرح مطالباتمان از جمله طرح سندیکا و حق تشکل. ما پارسال در مکان های مختلفی جشن گرفتیم، در تالار باختر که من آن جا بودم ۹۰۰ نفر آمده بودند. اما متاسفانه بعضی از افراد تندرو گزارشات وارونه ای از شعارها و مطالبات طرح شده دادند. شعارها و مطالبات مطرح شده را مطابق با سلیقه سیاسی شان در خارج از کشور مطرح کردند. امیدوارم امسال چنین نشود. این دوستان شاید خودشان ندانند که با این برخوردها گزک دست ماموران می دهند و آن ها را خواسته و ناخواسته تحریک می کنند. الان هم بعضی از این ها راه افتاده اند و سراغ این و آن می روند که بیایید مطابق برنامه ما فعالیت کنید. من به یکی از آنها که مراجعه کرده بود گفتم ما فقط فعالیت سندیکایی می کنیم. لطفا بگذارید که ما اول این را به مقصد برسانیم. بعضی از روشنفکران هم هستند که تحت تاثیر حرکت اخیر سندیکایی به تحرک افتاده اند. امیدوارم که این دوستان طوری حرکت نکنند که به فعالیت های سندیکایی آسیب برساند و هزینه کار را بالا ببرد.
