در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
بیانیه شورای تهران دفتر تحکیم درباره دفن شهدا در دانشگاه و انسداد فضای فرهنگی – سیاسی دانشگاه ها
شورای تهران دفتر تحکیم وحدت طی بیانیه ای درباره دفن شهدا در دانشگاه و انسداد فضای فرهنگی – سیاسی دانشگاه هشدار داد . در این بیانیه آمده است :
در تمامی جوامع کسانی که برای مردم و میهن خود جانفشانی کرده اند از ارج و قرب بالایی برخوردارند و در این میان افرادی که جان سپرده اند از شأن بالاتری بهره مندند و مردم همیشه قدردان رشادت ایشان هستند دانشجویان از این قضیه مستثنی نیستند چرا که می دانند اگر اندک آسایشی هست و میهنی، به خاطر وجود عزیزانی است که شهید شده اند. اما افسوس که شهیدان که بی شک متعلق به همه مردم اند از سوی عده ای مصادره شده اند ، صد افسوس که گهگاه از پیکر، نام و یادشان برای اغراض سیاسی سوءاستفاده می شود.
مخالفتی که با دفن پیکر شهداء در دانشگاه شریف از سوی دانشجویان صورت پذیرفت نه مخالفت با شهدا و آرمانهایشان که مخالفت با کسانی بود که می خواهند منافعشان را این بار با استفاده از پیکر شهیدان به دست آورند. مخالفت با آنان که جنگ را ندیده اند ولی پس از جنگ با مخفی کردن خود در پشت شهدا، در خیابانها به جوانان تعرض کردند و در دانشگاه ها و خوابگاه ها به ضرب و شتم دانشجویان پرداختند و نیز اعتراضی بود به خلف وعده مسئولین دانشگاه که پذیرفته بودند دفن پیکر شهداء پس از برگزاری رفراندوم در این باره انجام پذیرد اما روز پس از این توافق به ناگاه دانشجویان متوجه شدند که قرار است بر خلاف توافقات، شهدا بدون توجه به رأی دانشجویان دفن شوند.
متأسفانه تجمع مسالمت آمیز دانشجویان توسط گروه های فشار و عربده کشان قداره بند به خاک و خون کشیده شد و سر انجام پیکر شهداء به زور باتوم و چماق مؤمن نمایان بی ایمان دفن شد و یک سؤال به وجود آمد که شهدا را چه کار با این بی دینان؟ آیا شهداء راضی اند که پیکرشان پس از ضرب و شتم وحشیانه دانشجویان به خاک سپرده شود ؟
شورای تهران دفتر تحکیم وحدت اعلام می دارد که شأن شهداء بسیار بالاتر از آن است که عده ای به خاطر حفظ منافع خود چوب حراج به پیکر آنان بزنند و بخواهند با دفن آنان در کوه و میادین شهر و دانشگاه ها برای خود کسب مشروعیت کنند. دانشگاه متعلق به دانشجوست اما دین به دنیا فروشان به بهانه ی شهیدان این مرز و بوم و با استفاده از واعظان و دینداران حکومتی و با ایجاد وحشت و ارعاب قصد دست اندازی و بستن فضای آزاد آن را دارند. انجمن های اسلامی دانشگاهای تهران به نمایندگی از جامعه دانشگاهی ضمن محکوم کردن ضرب و شتم دانشجویان و رییس داتشگاه توسط انصار استبداد اعلام می دارد که ادامه این روند در شرایط بحرانی کنونی به زیان حاکمان خواهد بود و وحدت و امنیت ملی ایران را به خطر خواهد انداخت.
