این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
بیانیه شورای تهران دفتر تحکیم درباره دفن شهدا در دانشگاه و انسداد فضای فرهنگی – سیاسی دانشگاه ها
شورای تهران دفتر تحکیم وحدت طی بیانیه ای درباره دفن شهدا در دانشگاه و انسداد فضای فرهنگی – سیاسی دانشگاه هشدار داد . در این بیانیه آمده است :
در تمامی جوامع کسانی که برای مردم و میهن خود جانفشانی کرده اند از ارج و قرب بالایی برخوردارند و در این میان افرادی که جان سپرده اند از شأن بالاتری بهره مندند و مردم همیشه قدردان رشادت ایشان هستند دانشجویان از این قضیه مستثنی نیستند چرا که می دانند اگر اندک آسایشی هست و میهنی، به خاطر وجود عزیزانی است که شهید شده اند. اما افسوس که شهیدان که بی شک متعلق به همه مردم اند از سوی عده ای مصادره شده اند ، صد افسوس که گهگاه از پیکر، نام و یادشان برای اغراض سیاسی سوءاستفاده می شود.
مخالفتی که با دفن پیکر شهداء در دانشگاه شریف از سوی دانشجویان صورت پذیرفت نه مخالفت با شهدا و آرمانهایشان که مخالفت با کسانی بود که می خواهند منافعشان را این بار با استفاده از پیکر شهیدان به دست آورند. مخالفت با آنان که جنگ را ندیده اند ولی پس از جنگ با مخفی کردن خود در پشت شهدا، در خیابانها به جوانان تعرض کردند و در دانشگاه ها و خوابگاه ها به ضرب و شتم دانشجویان پرداختند و نیز اعتراضی بود به خلف وعده مسئولین دانشگاه که پذیرفته بودند دفن پیکر شهداء پس از برگزاری رفراندوم در این باره انجام پذیرد اما روز پس از این توافق به ناگاه دانشجویان متوجه شدند که قرار است بر خلاف توافقات، شهدا بدون توجه به رأی دانشجویان دفن شوند.
متأسفانه تجمع مسالمت آمیز دانشجویان توسط گروه های فشار و عربده کشان قداره بند به خاک و خون کشیده شد و سر انجام پیکر شهداء به زور باتوم و چماق مؤمن نمایان بی ایمان دفن شد و یک سؤال به وجود آمد که شهدا را چه کار با این بی دینان؟ آیا شهداء راضی اند که پیکرشان پس از ضرب و شتم وحشیانه دانشجویان به خاک سپرده شود ؟
شورای تهران دفتر تحکیم وحدت اعلام می دارد که شأن شهداء بسیار بالاتر از آن است که عده ای به خاطر حفظ منافع خود چوب حراج به پیکر آنان بزنند و بخواهند با دفن آنان در کوه و میادین شهر و دانشگاه ها برای خود کسب مشروعیت کنند. دانشگاه متعلق به دانشجوست اما دین به دنیا فروشان به بهانه ی شهیدان این مرز و بوم و با استفاده از واعظان و دینداران حکومتی و با ایجاد وحشت و ارعاب قصد دست اندازی و بستن فضای آزاد آن را دارند. انجمن های اسلامی دانشگاهای تهران به نمایندگی از جامعه دانشگاهی ضمن محکوم کردن ضرب و شتم دانشجویان و رییس داتشگاه توسط انصار استبداد اعلام می دارد که ادامه این روند در شرایط بحرانی کنونی به زیان حاکمان خواهد بود و وحدت و امنیت ملی ایران را به خطر خواهد انداخت.
