شیرین عبادی، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل و از منتقدان حاکمیت روحانی در ایران، می گوید که از سوی یک گروه افراطی تهدید به مرگ شده است.
خانم عبادی که از حقوقدان های باسابقه و فعال در زمینه حقوق بشر است به بی بی سی گفت: “روز چهارشنبه در نامه ای مرا به خاطر مصاحبه ها و گفته هایم تهدید کرده اند که خواهند کشت و هشدار داده اند که این آخرین اخطار است.”
وی از این که این نامه با وجود مراقبت های پلیس مستقیما به داخل خانه او انداخته شده اظهار تعجب کرد: “من در ۶-۷ سال گذشته از این نامه ها زیاد گرفته ام ولی مهم این است که این افراد به در خانه من آمده اند و از سد پلیس گذشته اند. پلیس به دلیل تهدیدهایی که علیه من می شود خانه مرا زیر نظر دارد و من نمی دانم که این ها کی هستند که می توانند از سد پلیس هم رد شوند.”
خبرگزاری فرانسه که نسخه ای از این نامه را به صورت فکس دریافت کرده است می گوید در این نامه خانم عبادی به خیانت به کشور متهم شده است. این نامه از طرف یک گروه ناشناخته که خود را معارض با بهائیان می داند امضا شده است.
خانم عبادی نزدیک به یک سال پیش نیز در نامه به رئیس جمهور وقت ایران محمد خاتمی اعلام کرد عده ای با ارعاب و تهدید قصد دارند مانع ادامه فعالیتهایش شوند و به دنبال پرونده سازی برای او هستند.
شیرین عبادی در نامه خود به محمد خاتمی گفته بود که از امنیت قضایی و جانی برای انجام فعالیتهای اجتماعی خود برخوردار نیست.
خانم عبادی هشدار داد که اگر چنین امنیت و آسایشی برای او که با داشتن جایزه نوبل مورد توجه جهانی است و به نکات حقوقی نیز آگاهی کامل دارد فراهم نباشد، “چگونه میتوان آرامش خاطر و امنیت جانی سایر شهروندانی را که فاقد چنین مزایایی هستند، تامین و تضمین کرد؟”
شیرین عبادی در آن نامه تاکید کرد که تاکنون بارها تهدید به قتل شده است و حتی گروهی قصد کشتن او را داشته اند اما پیش از اقدام به قتل، بازداشت شده اند.
خانم عبادی که در سال ۲۰۰۳ به دریافت جایزه نوبل نائل شد از فعالان حقوق زنان و کودکان در ایران است.



اغلب کسانیکه گذرشان به "سنندج" افتاده است و در شهر دفها و مسجدها را به زیبایی و نشاط ستوده اند لابد در حاشیه یکی از خیابان های اصلی شهر، مسجد "ادب" را نیز به یاد میآورند و یا نام خیابان و مجتمع های آپارتمانی "ادب" را حداقل برای یکبار شنیده اند. به باور بسیاری، آنچه که از ادب شخصیتی برجسته و چهره ای محبوب در میان عموم ساخته است نه ثروت او بود و نه احداث کارخانه و ایجاد جاده! بلکه پایمردی اش برای رفع تبعیض های قومی و مذهبی و استیفای حقوق ملت کرد بود که او را به یکی از چهره های ماندگار این قوم مظلوم و ستم کشیده تبدیل کرد. یادش گرامی باد.
