آنچه که بیان شد فقط فهرستی بود از نقض آزادی علمی و حق آموزش در فضای امروز دانشگاه های ایران. دانشجویان مصمم هستند که در راه استقلال دانشگاه و برگرداندن فضای آزادی علمی که در آن حق آموزش، آزادی بیان و تجمع و تشکل عملا به رسمیت شناخته شوند، به تلاش قانونمند خود ادامه دهند، هر چند خود قربانی می شوند.
گروه های مدنی فعال در حوزه سیاست همچنین وظیفه دارند با طرح سوال و پرسش در خصوص مشکلات موجود راه حل های معقول و امکان پذیر از احزاب طلب کرده و برنامه های ارائه شده از سوی آن ها را به چالش بکشند. تا از این رهگذر برنامه های ارائه شده از سوی احزاب و جریانات سیاسی پخته تر و هر چه بیشتر به واقعیت نزدیک شود.
پرهیز از تکرار، مانع باز شدن باب سخن پیرامون فعالیت های جنبش دانشجویی می گردد تا در اشاره ای کوتاه از؛ ۱. نقد قدرت و حاکمیت ۲. آگاهی بخشی در ارتباط مناسب با بدنه اجتماع ۳. همراهی نخبگان در شناخت جامعه و تولید اندیشه، در کنار سایر فعالیت های جنبش دانشجویی در بازخوانی مراد تحکیم یاری بگیریم.
جنبش دانشجویی میبایست همچنان بر استقلال و تمایز خود با این گروهها بیش از پیش تاکید ورزد تا از این طریق به روشن شدن مرزهای اصلاحطلبی و فرصتطلبی یاری جدی رساند در آن صورت است که باید امیدوار بود در کنار خوشنامی تاریخی خود به کامیابی هم دست یازد.
به هر حال ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد دوره جدیدی را برای جنبش دانشجویی ایران رقم زد، چرا که این جنبش با دیدن آثار سیاست های محمود احمدی نژاد در عرصه های مختلف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و خارجی به تدریج دچار نگرانی هایی شد و تحولاتی درون تشکل های دانشجویی به وقوع پیوست.
نمی دانم از کدام شروع کنم وقتی می بینم زندانیان سیاسی و اندیشه مان به یک پتوی بدون تار و پود با 2 متر محبس چهار دیواری زنگ خورده که تنها به دیدار ماهیانه 10 دقیقه ای پدر و مادرشان دل خوش کرده اند، یا وقتی می بینیم دندانهای فرو افتاده دخترک 10 ساله همسایه مان که از غم نان سر به دیوار می کوبد.
به مناسبت 10 اکتبر روز جهانی مبارزه برای لغو حکم اعدام و در راستای انعکاس اخبار نقض گسترده، مستمر و برنامه ریزی شده حقوق بشر در ایران، فعالین و انجمن های حقوق بشر، گزارش خود را پیرامون وضعیت اعدام در ایران، به اطلاع عموم می رساند.
اسمال تیغ زن، قبل از انقلاب، از جمله اوباش معروف "محله جمشید" تهران بود و از باج گیری از فواحش امرار معاش می کرد. وی پس از انقلاب، به ناگهان در کمیته انقلاب اسلامی جای پای خود را محکم کرد و به نمونه ای "کلاسیک" از افرادی تبدیل شد که به ناگهان، از اسفل طبقات جامعه به ارگان هایی چون کمیته و دادستانی راه یافتند.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خوجه نصیر در مورد وقایع دانشگاه شریف بیانیه ای صادر نمود که متن آن درزیر آ مده است:
باز هم حمله ، باز هم ضرب و شتم ، باز هم حتک حرمت به ساحت دانشگاه .
اما این بار به نام شهدا و با سو استفاده از نام ایشان . آن هم توسط کسانی که با اعمالشان نشان داده اند که هیچ گونه شناختی نسبت به راه شهدا ندارند . آیا حمله و ضرب و شتم عده ای دانشجو ادامه ی راه شهداست ؟ آن هم دانشجویانی که تنها جرمشان این بود که نمیخواستند ” شهادت دفن شود ” .
شهدا وتمامی کسانی که حاضر شدند در راه دفاع از ایران عزیز جان خود را فداکنند ، همواره مورد احترام ما بوده و هستند و اعتراض دانشجویان به دفن پیکر این عزیزان نباید اهانت به آنان تلقی شود ، بلکه دانشجویان میدانستند عده ای قصد دارند با انجام این طرح شهدا را به مصادره ی خویش در بیاورند و به بهانه ی تجدید میثاق با شهدا محیط دانشگاه را به محیطی امنیتی- پلیسی تبدیل کنند ، و چه زود پیش بینی معترضین به علنیت رسید . همه شاهد بودیم که چگونه نیروهای امنیتی و غیر دانشجو درآن روز سحن دانشگاه را تبدیل به جولانگاه خود کرده بودند و به نام دین و به نام شهید با باتوم و وسایل اشک آور به ضرب و شتم دانشجویان پرداختند و در آخر چگونه ریاکارانه به ” مظلومیت شهدا ” گریستند !
آری بابد گریست نه تنها به مظلومیت شهدا بلکه بیشتر از آن به مظلومیت دانشجویان .
دانشگاه متعلق به دانشجویان است ونظر آنان باید همواره در تصمیم گیری هایی مسئولین دانشگاه اعمال گردد ، دلیل بی توجهی مسئولین به اعتراض دانشجویان مخالف این طرح چه بوده ؟ چرا توافقاتی که یک روز پیش از دفن پیکر شهدا ما بین مسئولین و دانشجویان بسته شده بود ، زیر پا نهاده شد ؟ آیا به غیر از این بود که دیگر کنترل این ماجرا از دست رییس دانشگاه خارج شده و به دست نهاد های خارج از دانشگاه افتاده بود ؟
باز هم عدم استقلال دانشگاه ها حادثه ای تلخ و ناگوار را برای جامعه ی دانشجویی به همراه داشت . متاسفانه دولت جدید در گام اول با انتصاب روسای برخی ار دانشگاه ها و در گامهای بعدی با اعمال فشار به مسئولین دانشگاه ها برای اجرای اوامرش به دانشگاه ها دیدی پادگانی داشته و جای تعجب نیست که دیگر اکنون شاهد حضور افرادی در دانشگاه ها باشیم که نه تنها هیچ گونه سنخیتی با دانشگاه و دانشجو ندارند بلکه اگر فرصت بیابند دست به تعطیلی دانشگاه ها خواهند زد .
انتقاد دیگر ما به شیوه برخورد رسانه ها ی دولتی با حوادث رخ داده در دانشگاه شریف است .
همواره شاهد بوده ایم که این دست رسانه ها با پخش کوچکترین حرکت اعتراض آمیز دانشجویان دانشگاه های دیگر کشور ها ، به ویژه آمریکا و اروپا سعی دارند نارضایتی و اعتراض دانشجویان دیگر کشورها را نسبت به دولت مردانشان نشان دهند و برخورد پلیس با آنان را چنان در بوغ و کرنا میکنندکه انگار نه انگار حوادثی بسیار فجیع تر از آنها را در کشور خود شاهدیم . چگونه است که اینان چشم خود را به روی اتفاقاتی که در داخل دانشگاه های کشور میافتد بسته اند ؟ آیا این است رسالت پخش بی طرفانه ی خبر ؟
حوادث رخ داده ی اخیر در دانشگاه صنعتی شریف و قبل از آن دفن پیکر چند شهید دیگر در دانشگاه شهید رجایی پرده از پروژه ای برمیدارد که ممکن است برای دیگر دانشگاه ها نیز تکرار گردد ، ما با اعلام اینکه از هر گونه استفاده ی ابزاری از مقام شهدا مخالفیم ادامه این روند را برای دیگر دانشگاه ها شایسته نمیدانیم .
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی خواجه نصیر الدین طوسی با محکوم کردن این حمله وحشیانه و ضرب و شتم دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف و ضمن اعلام همدردی با آنان ، خواستار عذرخواهی مسئولین ذی ربط چه از دانشجویان وچه از خانواده ی معظم شهدا و برخورد با عوامل ضرب و شتم دانشجویان میباشد .
