روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
فراکسیون مدرن دانشگاه شهید چمران اهواز پس از اعلام موجودیت در بیانیه ای به تحلیل اوضاع و شرایط کشور پرداخت.
متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:
ملت ایران روزهای حساس و سرنوشت سازی را می گذراند.بر خلاف ربع قرن گذشته که همواره حاکمیت از آن به عنوان “شرایط حساس کنونی ” یاد می کرد، اتفاقا در مقطع کنونی شرایط واقعا حساس گشته است. گرچه کشور ما شرایط بدتر از این را به لحاظ داخلی (نظیر زمان جنگ)و به لحاظ خارجی (نظیر فراخوانی سفرای اروپایی از ایران) تجربه کرده است ولی هیچگاه مثل زمان حال شرایط بد داخلی توام با شرایط بد خارجی نبوده است. از آنجا که از دید ما تصمیم گیری عقلانی و اصولی می تواند کشور را از وضعیت کنونی نجات دهد،بر آن شدیم تا به عنوان بخشی از جنبش دانشجویی کشور نظر خود را در قبال وضعیت سیاسی کنونی به صورت صریح و شفاف اعلام داریم:
۱- طی سالها وبه خصوص ماه های اخیر همه مسائل کشورمان تحت تاثیر بحث “استفاده از انرژی هسته ای” قرار گرفته است اما در تمام این سالها و ماه ها حاکمیت هیچ گاه به صورت شفاف به ملت نگفته است که اساسا این همه پافشاری بر استفاده از انرژی هسته ای قرار است چه میزان از نیاز کشور را به انرژی برطرف سازد. وآیا تناسبی میان هزینه صورت گرفته برای استفاده از انرژی هسته ای با فایده های آتی آن وجود دارد یا خیر؟
پافشاری لجوجانه بر استفاده از انرژی هسته ای کشور را در یک موقعیت خطرناک قرار داده که سه گزینه حمله تمام عیار،حمله محدود و یا تحریم گسترده اقتصادی را پیش روی ما قرار خواهد داد که هر کدام از این سه گزینه تبعات جبران ناپذیری را بر مردم ایران تحمیل خواهد کرد.گر چه ما نیز استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای را یکی از حقوق ایرانیان می دانیم ولی از یک طرف معتقدیم حقوق ملت ایران را می بایست بر مبنای درجه اهمیت و تا ثیر گذاری آنها در وضعیت سیاسی و اقتصادی مردم رتبه بندی نمود و از طرف دیگر صرف هزینه های کلان برای دستیابی به انرژی هسته ای از قبیل دادن امتیازات فراوان اقتصادی و بستن ” قراردادهای اقتصادی ترکمان چای گونه ” و در اختیار گذاشتن بازار داخلی به تولیدات و تکنولوژی های دسته چندم پاره ای کشورها از قبیل چین را نقض غرض می دانیم.
گره زدن مسئله انرژی هسته ای به ملی شدن صنعت نفت از سوی حاکمیت که طی این سالها بدترین برخورد را با رهبران و حامیان نهضت ملی شدن صنعت نفت داشته است بیشتر به طنزی تلخ می ماند.
از سویی دیگر طی این سالها ملت ایران فقط ازحق برخورداری از انرژی هسته ای محروم نشده است که این گونه تمام ابزارهای تبلیغاتی حاکمیت به دفاع از آن پرداخته اند. به راستی چرااین گونه با صدای بلند تقلیل حاکمیت مسلم مردم ایران بر۵۰ درصد دریای خزر به حدود ۱۲ درصد فریاد زده نمی شود؟چرا زیر سوال رفتن حاکمیت ملی ایران بر جزایر سه گانه ی تنب کوچک و بزرگ و ابوموسی و کوتاه آمدن حاکمیت ایران در برابر ادعاهای امارات به این گونه فریاد زده نمی شود؟
طی ربع قرن حیات جمهوری اسلای بسیاری از منافع ملی ما ایرانیان قربانی شده که از نظر درجه اهمیت، بسیار بالاتر از حق استفاده از انرژی هسته ای است. به نظر می رسد پافشاری بر مسئله ی انرژی هسته ای در راستای دشمن سازی فرضی و توجیه ناکامی های حکومت در عرصه رفع نیاز های اقتصادی مردم و بهانه ای برای سلب حقوق و آزادی های مدنی مردم ایران می باشد.
قراردادن مجدد کشوری که هنوز از نتایج زیانبار یک جنگ ۸ساله رهایی نیافته در موقیت جنگی، نه تنها بازپس گیری درّ غلتان نیست بلکه تعویض آب نبات چانه زنی با اروپا با چماق جنگ تمام عیار با آمریکاست.
۲- در عرصه داخلی،روی کار آمدن دولت جدید و حضور نظامیان در حوزه اجرایی کشور ، منجر به حاکم شدن یک نگاه امنیتی و سرکوبگربه جریانات اجتماعی و سیاسی گردیده است که با سلب فضای تنفس از گروه ها و فعالین سیاسی آزادیخواه دیر یا زود کشور را در آستانه ی انفجاری اجتماعی قرار خواهد داد که زمینه را برای سوء استفاده فرصت طلبان فراهم خواهد ساخت.
سلب بسیاری از حقوق و آزادی های مسلم مردم ایران،تعطیلی کامل رکن چهارم دموکراسی (مطبوعات)،سانسور بی سابقه عرصه کتاب و هنر، ایجاد فضای پلیسی و برخورد قهرآمیز با فعالین و گروه های سیاسی و دانشجویی از قبیل حملات اخیر به تجمع کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی در تهران و حمله به تجمع مسالمت آمیز و قانونی زنان به مناسبت ۸ مارس بیانگر گوشه ی کوچکی از عزم جدی حاکمیت در برخورد با حقوق و آزادی های ملت ایران است.
موضع گیری ها وسخنان نسنجیده رئیس جمهور در عرصه بین المللی علاوه بر هدر دادن منافع ملی ایرانیان سبب مخدوش گشتن چهره صلح طلب و آزادیخواه ایرانیان در عرصه جهانی شده است.
در داخل ایران ، رئیس جمهور شعار بازگشت به دوران اولیه انقلاب سر می دهد که به نظر می رسد ماحصل این شعار برای دانشگاهیان صورت گرفتن یک انقلاب فرهنگی دیگر باشد که هم اکنون زمزمه هایی در مورد آن به گوش می رسد و البته عملکرد مدیران جدید دانشگاه ها در مقابله با فعالیت های دانشجویی و ایجاد محدودیت در این زمینه و تهدید و اخراج اساتید دگر اندیش این شائبه را تقویت نموده است.
در فضای فعلی سلب آزادی های آکادمیک از دانشگاه سبب تهی شدن دانشگاهها از اساتید و دانشجویان نخبه گشته که علاوه بر پایین آمدن شاخص های کیفی آموزش عالی پدیده فرار مغزها را بدنبال داشته است.از طرف دیگر همان معدود نخبگان باقی مانده نیزهر روز به خیل عظیم بیکاران پیوسته و کشورو ملت از تخصص و دانش آنها بی بهره می مانند.
سوء استفاده از مشکلات معیشتی مردم ایران و طرح شعارهای اقتصادی عوامفریبانه و پوپولیستی نه فقط پول نفت را بر سر سفره ها نخواهد آورد بلکه هر چه زود تر سفره نفت را بر خواهد چید. بدیهی است از این رهگذر تنها چیزی که عاید مردم ایران خواهد شد آثار تورمی این تصمیمات غیر عقلانی است.
افزایش روز افزون فقر ، بیکاری ، وابستگی روز افزون اقتصاد کشور به نفت ،نا سالم و غیر شفاف بودن عرصه اقتصاد در کشور که منافع اقلیتی از قدرتمندان را در عرصه تصمیمات اقتصادی رهبری میکند ، عامل فساد اقتصادی و گسترش رانت خواری است. وجود کارتل های اقتصادی با عملکرد غیر شفاف و غیر نظارت پذیر ، ثروت جامعه را در اختیار عده ای معدود که به مواهب قدرت دسترسی دارند قرار داده و اکثریت مردم ایران را علیرغم برخورداری از مواهب طبیعی و خدادادی، زیر خط فقرقرار داده است به گونه ای که آنان را حتی در تامین ما یحتاج روزانه خود دچار مشکل ساخته است.
افزایش بی رویه ناهنجاری ها و معضلات اجتماعی از قبیل فساد و فحشا، اعتیاد، قتل و… باعث سست شدن بنیان های اخلاقی جامعه گشته و آن را در معرض یک فرو پاشی اجتماعی قرار داده است. ارایه تصویری خشونت گرا و غیر عقلانی از دین نه فقط سبب تحکیم خصایل والای انسانی در جامعه نشده بلکه اساسا نسل جدید را دین گریز ساخته است.
۳- ناامنی و اغتشاش اجتماعی موجود درپاره ای استانهای کشور نظیر خوزستان نمودی از برخورد تبعیض آمیز حاکمیت است. اندیشه جدایی طلبانه در بافتی تبعیض آمیز رشد و نمو می کند و عدم وجود نسبت معقولی از سهم هر استان از سرمایه های ملی به امکانات اختصاص داده شده به آن استان،پروبال دادن به اندیشه نادرست جدایی طلبی را ناگزیر می کند.
