روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
در ابتدای این مراسم حامد ابراهیمی- دبیر تشکیلات انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه پلی تکنیک- گفت: با توجه به فضای دولت جدید و شرایطی که توسط دولت جدید در جامعه حادث شده است لزوم ارتباط با فعالان و اعضای سابق انجمن اسلامی پلی تکنیک، که نقش تاثیرگذاری در رخدادهای قبل و بعد انقلاب داشته اند، بیش از پیش به نظر می رسد تا در جهت اتخاذ استراتژی مناسبی برای ادامه این مسیر به ما کمک کند. وی ضمن تشکر از اعضای سابق انحمن اسلامی پلی تکنیک در جهت کمک به این مجموعه در برهه های مختلف گفت: یکی از دلایل موفقیت و پیشرو بودن انجمن اسلامی پلی تکنیک را ارتباط مستمر با اعضای سابق این مجوعه می دانم و به همین منظور تصمیم به تشکیل جلساتی با عنوان “انجمن اسلامی پلی تکنیک در گذر زمان” در جهت استفاده از تجربیات اعضای سابق مجموعه گرفتیم. وی در پایان ابراز امیدواری کرد که در آینده ای نزدیک “کانون ادوار انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه پلی تکنیک” تشکیل شود.
عباس عبدی اولین سخنران این دوره در جمع اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه پلی تکنیک گفت: دهه ۵۰ دوران اوج فعالیت جنبش دانشجویی است و تفاوتهایی با سایر مقاطع زمانی دارد. مثلا در دهه ۲۰ و ۳۰ احزابی نظیر جبهه ملی جایگاه و هوادارانی در دانشگاه دارند در حالی که در دهه ۵۰ بساط گروهها و احزاب برچیده شده و جنبش دانشجویی به سمت فعالیت مستقل دانشجویی پیش می رود و از سوی دیگر جنبش دانشجویی در آن دوران نیروی مورد نیاز گروههای چریکی را تامین می کند.
وی افزود: انجمن های اسلامی تا دهه ۴۰ به فعالیتهای اسلامی و اجتماعی می پرداختند و کاری با مقوله سیاست نداشتند اما از اواسط دهه ۴۰ این فعالیتها دچار تغییر شد و فعالیتها به سمت فعالیت دانشجویان مسلمان مبارز سوق یافت. عبدی با اشاره به اینکه ما هیچ تعریف کلی و ثابتی از انجمن اسلامی نداشتیم، گفت: پسوند اسلامی انجمن ها حاکی از این است که باید اعضای آن از میان بچه های مسلمان باشند اما همواره تفکرات مختلفی در این تشکل حضور می یافتند. وی در تحلیل کنش سیاسی دانشجویان در شرایط فعلی گفت: کنش این جریان در شرایط فعلی به لحاظ ذهنی خوب است اگر چه مطلوب واقعی جوامع آن است که اصلا جنبش دانشجویی در عرصه فعالیتهای سیاسی وجود نداشته باشد. وی در پاسخ به سوالی مبنی بر وجود تناقض در رویکرد و فعالیتهای برخی فعالان سیاسی در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی و سالهای اخیر گفت: این تغییر ناشی از عواملی است که در برخی موراد مبتنی بر یک پایه منطقی و در برخی موارد غیر منطقی است و اصل تغییر نمی تواند متناقض نما باشد. انطباق رویکرد کنونی افراد با سوابق آنها مصداق صحت و حتی سقم این فعالیتها نیست چرا که نمی توان گذشته را با معیارهای امروزی مورد سنجش قرار داد.
عبدی در بخشی از سخنان خود با تاکید بر اینکه انفعال جریان دانشجویی و جامعه به نفع هیچ حکومتی نیست، گفت: هیچ حکومت عاقلی نباید به دنبال سقوط ملتش باشد چرا که عدم طرح مسائل و مشکلات ،جامعه را به سمت انفجار می برد و اگر دولت از وضعیت انفعالی دانشگاه و جامعه راضی است دچار اشتباه شده است، چرا که مردمی که نسبت به وضعیت خود معترض هستند و فعال هم هستند ضمن طرح اعتراضات، به دفاع از حکومت می پردازند. وی در بخش دیگری از سخنان خود ابراز عقیده کرد: جنبش دانشجویی یک نهاد مدنی نیست و نفی ساختار سیاسی توسط جنبش دانشجویی اساسا به نفع این جنبش است و زمینه پرداختن این جنبش به وظیفه اصلی اش که درس خواندن است را فراهم می کند. وی در پاسخ به پرسشی مبنی بر فقدان پایه عقلانی و منطقی برخی فعالان سیاسی نظیر برخی از اعضای جبهه مشارکت ایران اسلامی و تغییرات بی پایه نظرات سیاسی و اقتصادی این حزب گفت: مقوله های سیاسی که امروزه توسط دوستان ما مطرح می شود نظیر مقوله آزادی و دموکراسی منحصر به دوران کنونی نیست و در اوج فعالیتهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز این مباحث مورد توجه قرار می گرفت. تحولات رخ داده در زمینه مباحث و نظریات اقتصادی نیز بر اساس شرایط و نه بر مبنای منافع اقتصادی صورت گرفته است. عبدی در واکنش به انتقادات مکرر دانشجویان به مساله اشغال سفارت آمریکا توسط دانشجویان پیرو خط امام گفت: پرداختن به این مساله در این شرایط درست به نظر نمی رسد. تا زمانی که روابط ایران و آمریکا روی ریل روانی نیفتد امکان تحلیل منطقی و منصفانه این مساله وجود ندارد. قضاوتهایی که امروزه در این مورد صورت می گیرد قضاوتهای تاریخی، بی طرفانه و علمی نیست. وی در پایان در تحلیل روند فعالیتهای هسته ای ایران گفت: هر دو گزینه مقاومت و کوتاه آمدن حکومت در این زمینه هزینه های سنگینی در پی خواهد داشت. اگر مسئولان نظام در این زمینه کوتاه بیایند، در بعد داخلی آنها را دچار مشکلات جدی می کند و هزینه بسیار سنگینی را خواهند پرداخت و در بعد خارجی نیز موجب باز شدن پرونده های دیگر حکومت ایران خواهد شد. اما اگر کوتاه نیایند بعد از یکی، دو تا تحریم، مورد حمله نظامی قرار می گیرد. اما در عین حال آنچه رخ خواهد داد خیلی هم قابل پیش بینی نیست. البته ما امیدواریم که حکومت ایران کوتاه بیاید چون تداوم روند کنونی، تبعات منفی و هزینه کوتاه آمدن را افزایش می دهد.
