در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
تعداد موارد خودکشی مشتمل بر اقدام به خودکشی و خودکشی کامل در دانشجویان طی پنج سال گذشته، ۲۹۲ مورد است
بررسی خودکشی در میان دانشجویان
بررسی «همهگیر شناسی خودکشیهای دانشجویی در دانشگاههای تحت پوشش وزارت علوم طی سالهای ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۳» نشان داد: نرخ خودکشی دانشجویی در ایران با حداکثر ۶/۱ در صد هزار نفر کمتر از میانگین جهانی است.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران، بر اساس نتایج این بررسی که دادههای آن توسط فرمهای توزیع شده در مراکز مشاوره دانشجویی دانشگاهها سراسر کشور گردآوری و به کمک روشهای آماری توصیفی بررسی شدند، تعداد موارد خودکشی مشتمل بر اقدام به خودکشی و خودکشی کامل در دانشجویان طی پنج سال گذشته، ۲۹۲ مورد است که از این موارد ۶/۸ درصد خودکشی کامل و ۴/۹۱ درصد اقدام به خودکشی بوده است.
همچنین بررسی دادهها نشان داد که اقدام به خودکشی در دختران ۷/۵۲ درصد و خودکشی کامل در پسران ۸/۷۰ درصد شایعتر است.
براساس این دادهها، بیشترین میزان خودکشی در سالهای ۷۹-۷۷ با ۷/۴۹ درصد و در سال ۸۲ با ۹/۱۴ درصد بود و در این بین دانشجویان گروه علوم انسانی با ۵/۳۹ درصد و ساکنین خوابگاهها با ۸/۸۰ درصد بیشترین مورد خودکشی رخ داده است.
خوردن دارو و سموم شایعترین الگوی خودکشی دانشجویان
نتایج این بررسی میافزاید: شایعترین الگوی خودکشی دانشجویان، خوردن دارو و سموم با ۸/۶۹ درصد، رگ زدن با ۵/۱۵ درصد و پرتاب از بلندی با ۶/۷ درصد است و فصلهای بهار با ۵/۳۴ درصد و زمستان با ۴/۲۸ درصد و ماههای اردیبهشت با ۵/۱۶ درصد و دی با ۷/۱۴ درصد بیشترین موارد خودکشی را در خود جای داده است.
طی این سالها نرخ خودکشی دانشجویان حداقل ۶/۰ و حداکثر ۶/۱ در صد هزار نفر بوده است که به مراتب پایینتر از نرخ خودکشی جهانی دانشجویی یعنی ۵/۷ درصد هزار نفر است.
به طور کلی بر اساس یافتههای این پژوهش و مطابق با نتایج مطالعات دیگر، نرخ خودکشی مردان نسبت به زنان بالاتر است.
تاثیر نگرانیهای مربوط به امتحانات بر زمان شیوع خودکشی
براساس این دادهها، گروه علوم انسانی بیشترین آمار خودکشی را نسبت به سایر گروههای آموزشی داراست و از نظر محل اسکان اگر چه موارد خودکشی در خوابگاهها بیشتر از غیر خوابگاههاست، اما میزان خودکشی کامل در خوابگاهها با ۹/۴ درصد بسیار کمتر از خودکشی کامل در غیرخوابگاهها با ۴/۲۲ درصد است و این مساله اهمیت وجود منابع کمک رسانی و نیروهای مداخله در بحران در خوابگاههای دانشجویی را جهت کاهش خطر مرگ ناشی از خودکشی تایید میکند.
الگوهای خودکشی میتواند تحت تاثیر ابزار در دسترس بوده و جنبه تقلیدی داشته با مفهومی نمادین ورای آن نهفته باشد. در این پژوهش نیز مطابق با مطالعات دیگر نگرانیهای مربوط به امتحانات میتواند بر زمان شیوع خودکشی یعنی ماههای اردیبهشت و دی موثر باشد.
همچنین اگرچه نرخ خودکشی دانشجویی در ایران یعنی حداکثر ۶/۱ در صد هزار نفر ، بسیار پایین تر از نرخ جهانی خودکشی دانشجویی است، اما از اهمیت مداخلههای مورد نیاز برای پیشگیری و جدی گرفتن موارد خودکشی دانشجویی نمیکاهد.
در این بررسی آمده است: خودکشی سومین علت مرگ بعد از تصادفات و دیگرکشی در میان جوانان ۲۴-۱۵ ساله و دومین علت مرگ بعد از تصادفات در دانشجویان است. نرخ متوسط خودکشی جهانی ۱۵ در ۱۰۰ هزار نفر است و میزان خودکشی دانشجویان سالانه ۵/۷ در ۱۰۰ هزار در جهان میباشد که تقریبا نصف نرخ خودکشی همتایان غیر دانشجوی آنان است.
این مطالعه میافزاید: در مورد خودکشیهای دانشجویی اگرچه آمار موجود در مقایسه با آمارهای غیر دانشجویی پایین تر است، اما از یک سو برخی مطالعات دریافتهاند که گروههای خاص دانشجویی ممکن است نرخ خودکشی بالاتری داشته باشند از جمله این یافتهها نرخ بالای خودکشی میان دانشجویان خارجی نسبت به همتایان غیرخارجی آنهاست.
