همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
سندیکای شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه در اطلاعیه ای که روز دوشنبه منتشر کرد.
در اطلاعیه دبیرخانه ی سندیکا آمده است:
در پی تلاش ها و اعتراضات رانندگان و کارگران شرکت واحد جهت رسیدن به خواسته های قانونی و صنفی خود، که به طور مستمر و پیگیر تا به امروز ادامه داشته، می شود به مراجعات متعدد به ادارات کار، شهرداری، مذاکرات متعدد با مراجع ذیصلاح و اعتراضاتی چون تحصن و روشن نمودن چراغ های اتوبوس ها و دو مرحله اعتصاب اشاره کرد که در مرحله دوم منجر به دستگیری اعضای هیات مدیره سندیکا و بیش از ۸۵۰ نفر از فعالین سندیکایی گردید که در حال حاضر ۶ نفر از اعضای هیات مدیره سندیکا به نام های:
۱. منصور اسالو، ۲. ابراهیم مددی، ۳. منصور حیات غیبی، ۴. علی زاد حسن، ۵. یعقوب سلیمی، ۶. ابراهیم نوروزی گوهری در بند ۲۰۹ زندان اوین به جرم تشکیل و ایجاد سندیکا محبوس می باشند و کلیه کارگران معترض که در روز اعتصاب دستگیر شده اند، از کار بی کار و مسئولین مربوطه به هیچ عنوان پاسخ گوی مسائل و مشکلات رانندگان اخراجی نبوده بلکه در حال حمایت از کارفرمایان زورگو می باشند.
لذا به همین جهت سندیکای کارگران و رانندگان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه اعلام می دارد که خواسته های کارگران و رانندگان شرکت واحد به حق، قانونی و صنفی بوده و تا رسیدن به کلیه خواسته های مشروع و صنفی کارگران به عنوان نماینده واقعی در کنارشان می می باشیم. همچنین سندیکا به نمایندگی از طرف رانندگان و کارگران شرکت واحد خواستار:
۱. آزادی بدون قید و شرط تمامی اعضای هیات مدیره سندیکا
۲. بازگشت به کار کلیه کارگران در حال تعلیق
۳. رسیدن به خواسته های صنفی و به حق کارگران مانند ترمیم پایه حقوق، انعقاد پیمان دسته جمعی و انتخاب نماینده واقعی می باشند.
همچنین به اطلاع می رساند که سندیکای رانندگان و کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی مستقل و به هیچ حزب و گروهی وابستگی ندارد و از تمامی مجامعه کارگری، مردمی و سندیکایی جهانی خواستار حمایت از این تشکل نوپا و به حق می باشیم.
