یکی از بزرگ ترین مشکلات دفتر تحکیم در حال حاضر این است که عمل گرائی بیش از اندازه، اعضای این تشکیلات دانشجوئی را از پرداختن به مسائل تئوریک باز داشته است و ضعف تئوریک شدیدا در این مجموعه مشاهده می شود. دفتر تحکیم بیش از آنکه یک جریان سیاسی حرفه ای باشد، تشکیلاتی آکادمیک است.
این سه سال نشان داده است که مغرضانه ترین پیش بینی ها در مورد حکومت احمدی نژاد، اکنون به پیشگویی بچگانه ای می ماند. بیش از صد دانشجوی بازداشتی، ده ها محرومیت از تحصیل، منع گسترده فعالین دانشجویی برای ادامه تحصیل، تعطیلی فعالیت انجمن های اسلامی مستقل و …، همه ارمغان دولت نهم بوده است برای جریان تحول خواه دانشجویی.
اگر به جای آقای مددی، یک دانشجو مرتکب چنین عملی میشد، آیا با او هم به همین شکل برخورد میشد؟ اگر این اتفاق، حادثه ی بزرگی نبود و دانشجویان آن را بزرگ جلوه داده اند، چرا در سخنان دادستان و یا اشخاص دیگر این همه تناقض وجود دارد؟ اگر دختر و آن مسئول دانشگاه، محرم یکدیگر بودند، دلیل آن همه تاخیر برای بیان آن چه بود؟
ما را به گناه ناکرده قصاص نمودند، اما معتقدم قضاوت کننده ای عادل تر از تاریخ وجود ندارد. تا زمانی که افکار عمومی ما را خالصانه و عادلانه قضاوت میکند از قضاوت بیدادگران نخواهیم ترسید . وجدان بیدار و بغض در گلو مانده مردم آگاه و ستم دیده بهترین محکمه است . هر چند به ضرورت فریاد را مثل نفرت به سکوت تبدیل کرده باشند.
سورنا هاشمِی عضو انجمن اسلامِی دانشجوِیان دانشگاه زنجان، بهرام واحدی دبیر انجمن اسلامِی و سه فعال دانشجوِی دیگر به نامهاِی حسین جنِیدِی، آرش راییجیو بهرام واحدی به زندان افتادند تا درس عبرتِی باشد برای دِیگر دانشجوِیان که خلاصه کارِی به کار منصوبان و نزدیکان به حکومت ولو متعرض به دختران جوان نداشته باشند.
متأسفانه این اولویت بندی و هدفگذاری ناصحیح، یعنی بازگشت به دانشگاه به هر طریق ممکن، سبب شده که بعضی از محرومین از تحصیل، چانه زنی و لابی زدن با مسئولین را در غیاب هر گونه کنش انتقادی، در رأس برنامه های خود قرار دهند، از طرفی مسئولین نیز با امتناع از دادن پاسخ قطعی، روشن شدن وضعیت نهائی آنان را همواره به تعویق افکنده اند.
آیا قتل و کشتن زنان و کودکان نیز در زمره کثیف ترین و ضد بشری ترین نوع خشونت نیست و به اندازه طلاق و مسافرت خارج از کشور و بازی زنان در استادیوم اهمیت نداشت ؟ آیا باید باور کرد که فعالین زن در ایران این را مشکل خاص بعضی مناطق میدانند که جنبه سراسری ندارد؟
آزاد کردن دکتر مددی و شکایت وی و همسرش از دانشجویان دانشگاه زنجان، نشان دهنده ی تبره او از اتهامات وارده است. اما آنقدر مدارک در این باره مستند است که سعی می کنند با جا به جا کردن جای متهم و شاکی این پرونده را به نفع معاون انتصابی دانشگاه تمام کرده و راه را برای فشار هر چه بیشتر بر دانشجویان باز کنند.
محمود احمدیژاد رئیس جمهور در نظر دارد کابینه خود را در دومین سال ریاست جمهوریش ترمیم کند.
احمدینژاد اخیرا به یک مقام عالیرتبه گفته است که همچنان بر میثاقنامه خود با وزیرانش تاکید دارد و بر این اساس، سال آینده برخی از وزیران کابینه را که عملکردی ضعیف داشته و یا به توافقات قبلی خود با رئیسجمهور پایبند نبودهاند را از کار برکنار خواهد کرد.
بر اساس میثاقنامهای که به امضای رئیسجمهور و وزیرانش رسیده، مدت مسؤولیت هر کدام از اعضای هیات دولت یکسال است و رئیسجمهور بعداز بررسی عملکرد یکساله آنها نسبت به ادامه حضور آنها در دولت یا برکناری اشان تصمیم خواهد گرفت.
منابع نزدیک به دولت میگویند احمدینژاد از عملکرد تعدادی از وزیرانش رضایت چندانی ندارد. همچنین گفته میشود از نظر رئیسجمهوری، وزیران بهداشت و جهاد کشاورزی بیشترین پایبندی به میثاقنامه را داشتهاند.
در واکنش به این موضوع یکی از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی امیرکبیر به خبرنگار ما گفت : با توجه به اینکه در کشور ما با تعویض مدیران بسیاری از سیاستها و برنامه ها نیز عوض و یا به فراموشی سپرده می شود مشکلات بسیاری برای اقتصاد کشور پدید می آید. از سوی دیگر با عملکرد غلط دولت جدید در عرصه اقتصاد و سخنان ماجراجویانه ای که توسط احمدی نژاد و همفکرانش در عرصه بین المللی صورت می گیرد اوضاع اقتصادی مملکت بسیار نابسامان می باشد که بهترین شاهد این موضوع پروژه عسلویه می باشد که چندی است فعالیت چشمگیری همانند گذشته در آن انجام نمی شود که منجر به اعتصاب کارگران آن شده است.
وی در پایان خاطر نشان کرد : از آنجایی رئیس جمهور و بسیاری از اعضای دولت جدید کشور را همانند یک پادگان می دانند و گمان می کنند که می شود مملکت را به همان شیوه اداره کرد و برای فرار از زیر بار مسئولیت ترجیح می دهند از شیوه های پوپولیستی استفاده کنند به این امید که مردم شعارهای عوامانه را تا مدتی می پذیرند اما تجربه ۲۸ سال گذشته ثابت کرده است که اولا مردم تا مدتی فریب این شعارها را می خورند و ثانیا مملکت را با شعار نمی توان اداره کرد.
