همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
خانم معصومه شفیعی (همسر اکبر گنجی ) طی یادداشتی به سخنان سالارکیا و سلیمانی که در برخی خبرگزاری ها منتشر شده بود پاسخ گفته است که متن کامل آن در ادامه می آید :
متن زیر جوابیه سخنان آقایان سالارکیا – معاون امور زندانهای دادستان تهران – و سلیمانی – مدیر کل زندانهای استان تهران – در مورد وضعیت آقای گنجی است که از سوی ایسنا در تاریخ ۵/۱۲/۸۴ منعکس شده است :
آقای سالارکیا اظهار داشته اند : « ملاقتهای وی ( آقای گنجی ) آزاد است و در فضایی که در اختیار دارد تمام امکانات لازم وجود دارد و مشکل خاصی از نظر مکانی برای وی وجود ندارد . »
سخنان آقای سالارکیا به شدت تکذیب می شود . ملاقات آقای گنجی نه تنها آزاد نیست بلکه دادستانی نیز به تقاضاهای شفاهی و کتبی مکرر وکیل آقای گنجی – آقای دکتر مولایی – مبنی بر ملاقات وی نیز پاسخی نمی دهد و چند ملاقات انجام شده ماه های اخیر نیز توسط پیغامهای با واسطه یکی از بازجویان آن بند به ما صورت گرفته است. این موارد خلاف در حالی است که آقای گنجی ۶ سال تمام در زندان جمهوری اسلامی به سر می برد و طبق قانون باید در بند عمومی نگهداری شود نه در بند انفرادی فوق امنیتی آن هم متعلق به یک ارگان نظامی – حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران -. لطفا آقای سالارکیا به عنوان یک مقام مسئول توضیح دهند که با چه استناد قانونی آقای گنجی ۱۸۰ روز است که در انفرادی به سر می برد؟ با چه اسناد قانونی از تغذیه مناسب و مرتب حتی در حد جیره زندان و نیز مراقبتهای پزشکی و امکانات دارویی با وجود بیماریهای دردناک محروم است؟ با چه استناد قانونی در شهریورماه ۸۱ مورد ضرب و شتم و شکنجه ماموران تحت امر آقای مرتضوی و مقامات بالاتر قرار گرفته است؟ چه خوب است مکانی که آقای گنجی نگهداری می شود با «تمام امکانات لازم آن » مورد بازدید خبرنگاران مستقل داخلی و نیز نمایندگان حقوق بشر سازمان ملل متحد قرار گیر تا قدری از این همه فشار بین المللی در مورد نقض حقوق بشر در ایران کاسته شود.
آقای سلیمانی فرموده اند : « گنجی به صورت انفرادی نگهداری نمی شود. حال گنجی خوب است، وی تحت کنترل است و مشکل خاصی ندارد. مجموعه ای که وی در آن نگهداری می شود یک سوئیت کامل با سرویس و حیاط است. »
آقای سلیمانی ! اگر گنجی به صورت انفرادی نگهداری نمی شود لطف کنید و حداقل نام یکی از هم بندی های او را ذکر کنید. اگر حال گنجی خوب است پس چرا وزن او به ۵۰ کیلوگرم رسیده است و جز اسکلت از او باقی نمانده است. این که وی « تحت کنترل » است شکی در آن نیست؛ به مدد تکنولوژی پیشرفته وارداتی استراق سمع و دوربینهای مخفی پیشرفته، کنترل ۲۴ ساعته فرزندان مخلص و مومن و با وجدان این آب و خاک، برای شیفتگان قدرت امری سهل و آسان است و تشخیص این که گنجی «مشکل خاصی» دارد یا ندارد کار ساده ای است: نظر پزشک متخصص زندان را که ۲ ماه پیش گنجی را معاینه کرد بپرسید. چه کسی برای او MRI کمر تجویز کرده؟ چه کسی برای او داروهای خاص تجویز کرده که هنوز بدستش نرسیده است؟ چه کسی برای او فیزیوتراپی را ضروری دانسته است؟ یعنی می فرمایید شما – جناب دکتر سلیمانی ! – تشخیص پزشک متخصص خودتان را نادرست می دانید؟
آقای سلیمانی ! آن طور که در سیمای جمهوری اسلامی نشان داده می شود . زندان گوانتانامو نیز فضای وسیعی دارد بسیار وسیع تر از بند ۲ الف، پس در زندان گوانتانامو نیز به صرف فضای وسیع آن با زندانیان خوش رفتاری می شود. آیا ملاک رفتار با زندانی فضای زندان است یا کلیه حقوق ابتدایی انسان که از او دریغ می شود؟ این سوئیت کامل ارزانی خودتان. ملک طلق شماست و ساکن نهایی آن نیز خود شما و اربابان قانون شکنتان خواهید بود .
آقای سلیمانی ! چگونه وجدان شما اجازه می دهد راجع به چیزی که ندیده اید این گونه صریحا اظهار نظر کنید، فراموش نکنید که جان انسانی مطرح است. مگر فراموش کرده اید که آقای علیزاده – رئیس کل سابق دادگستری استان تهران – در گزارش جنجالی خود در مورد موارد خلاف قانون دستگاه قضایی یادآور شده بودند که نمایندگان ایشان – آقای علیزاده – را به بند ۲ الف راه نداده اند و از این بابت شاکی بود ؟
البته پست و مقام و شان شما اجل از آقای علیزاده است؛ ان شاء الله که شما را به آن بند راه داده باشند.
معصومه شفیعی
۱۹ / ۱۲/۸۴
۱۷ روز تا آزادی
