در ابتدا حادثه به این بزرگی که باعث جریحه دار شدن احساسات دانشجویان شده بود را فقط حضور یک دختر بی حجاب در دفتر معاون دانشجویی عنوان نمودید سپس صحبت هایی نظیر توطئه دانشجویان یا جاری بودن صیغه محرمیت بین معاون و دانشجو از سوی شما و اطرافیانتان شنیده شد.
گروههایی که از دانشجویان انتظار دارند تا نقش پیاده نظام را برای آنها ایفا کنند و این روزها با مایوس شدن از دفتر تحکیم به دنبال آن هستند که با دخالت در مسائل دانشگاه برای خود جای پای محکمی در آنجا ایجاد کنند. از سوی دیگر برخی از فعالان دانشجویی به جای اینکه به اثبات خود و تواناییهای خود بپردازند تلاش میکنند تا با نفی دیگران به ایجاد هژمونی در جنبش دانشجویی دست یابند.
یکی از بزرگ ترین مشکلات دفتر تحکیم در حال حاضر این است که عمل گرائی بیش از اندازه، اعضای این تشکیلات دانشجوئی را از پرداختن به مسائل تئوریک باز داشته است و ضعف تئوریک شدیدا در این مجموعه مشاهده می شود. دفتر تحکیم بیش از آنکه یک جریان سیاسی حرفه ای باشد، تشکیلاتی آکادمیک است.
این سه سال نشان داده است که مغرضانه ترین پیش بینی ها در مورد حکومت احمدی نژاد، اکنون به پیشگویی بچگانه ای می ماند. بیش از صد دانشجوی بازداشتی، ده ها محرومیت از تحصیل، منع گسترده فعالین دانشجویی برای ادامه تحصیل، تعطیلی فعالیت انجمن های اسلامی مستقل و …، همه ارمغان دولت نهم بوده است برای جریان تحول خواه دانشجویی.
اگر به جای آقای مددی، یک دانشجو مرتکب چنین عملی میشد، آیا با او هم به همین شکل برخورد میشد؟ اگر این اتفاق، حادثه ی بزرگی نبود و دانشجویان آن را بزرگ جلوه داده اند، چرا در سخنان دادستان و یا اشخاص دیگر این همه تناقض وجود دارد؟ اگر دختر و آن مسئول دانشگاه، محرم یکدیگر بودند، دلیل آن همه تاخیر برای بیان آن چه بود؟
ما را به گناه ناکرده قصاص نمودند، اما معتقدم قضاوت کننده ای عادل تر از تاریخ وجود ندارد. تا زمانی که افکار عمومی ما را خالصانه و عادلانه قضاوت میکند از قضاوت بیدادگران نخواهیم ترسید . وجدان بیدار و بغض در گلو مانده مردم آگاه و ستم دیده بهترین محکمه است . هر چند به ضرورت فریاد را مثل نفرت به سکوت تبدیل کرده باشند.
سورنا هاشمِی عضو انجمن اسلامِی دانشجوِیان دانشگاه زنجان، بهرام واحدی دبیر انجمن اسلامِی و سه فعال دانشجوِی دیگر به نامهاِی حسین جنِیدِی، آرش راییجیو بهرام واحدی به زندان افتادند تا درس عبرتِی باشد برای دِیگر دانشجوِیان که خلاصه کارِی به کار منصوبان و نزدیکان به حکومت ولو متعرض به دختران جوان نداشته باشند.
متأسفانه این اولویت بندی و هدفگذاری ناصحیح، یعنی بازگشت به دانشگاه به هر طریق ممکن، سبب شده که بعضی از محرومین از تحصیل، چانه زنی و لابی زدن با مسئولین را در غیاب هر گونه کنش انتقادی، در رأس برنامه های خود قرار دهند، از طرفی مسئولین نیز با امتناع از دادن پاسخ قطعی، روشن شدن وضعیت نهائی آنان را همواره به تعویق افکنده اند.
روی کار آمدن دولت جدید در تیرماه ۸۴ سرآغاز موجی بود که با گذشت ۹ ماه، اثرات آن در دانشگاهها به صورت قلع و قمع فعالین دانشجویی، تعطیلی انجمن های اسلامی دانشجویان و اخراج اساتید و ایجاد فضای انفعال نمود پیدا می کند.
درحالیکه هنوز سرکوب گسترده اعتصاب رانندگان شرکت واحد و دستگیری دانشجویانی که به حمایت از حقوق تضییع شده آنان و خانواده هایشان پرداخته بودند در خاطره ها تثبیت نشده است، تفکرات حذفی دامن اساتید را نیز گرفته است.
شاید از آن زمان که وزیر علوم دولت جدید شیوه انتخابی روسای دانشگاهها را به بهانه عدم صلاحیت تصمیم گیری اساتید ملغی کرد و شیوه انتصاب را برترین شیوه خواند، پیش بینی اتفاقاتی نظیر اخراج اساتید با سابقه و با مدارج علمی بالا آنهم با شدت عمل و دید جناحی ممکن بود.
متاسفانه در این بین از روسای انتصاب شده دانشگاهها هم نمی توان انتظاری غیر از این داشت. مسلما شخصی که بدون پشتوانه و مقبولیت و رای و نظر اعضای هیات علمی بر مسند ریاست تکیه می زند، نمی تواند و قادر نخواهد بود که عملی بر خلاف نظر مافوق خود انجام دهد.
تغییرنگرش نسبت به جایگاه اساتید از منظر علمی به سیاسی مسلما در فضای آکادمیک، اعتبار نداشته و نافی استقلال دانشگاهها و هرگونه خردورزی در فضای دانشگاهها است. آیا اخراج اساتید تنها به این بهانه که با سیاست های خاص دولت جدید همخوانی ندارند و گاه در صف منتقدان قرار می گیرند با شعارهای دولت اسلامی عدالت محور همخوانی دارد؟ آیا با چنین اقداماتی که باعث نارضایتی دانشجویان نیز شده است می توان انتظار ایستادگی در مقابل آپارتاید علمی عنوان شده توسط دولت را داشت؟
شاید اگر پیش از آن زمان که طرح انتخابی شدن روسای دانشگاهها پس از اجرای موفقیت آمیز در دانشگاه علم و صنعت به بایگانی تاریخ فرستاده شود، اعضای هیئت علمی دانشگاهها با حمایت دانشجویان بر این حق خود پافشاری میکردند، شاهد اتفاقاتی نظیر اخراج محبوبترین استاد دانشکده ارتباطات دانشگاه علامه از جانب رئیسی انتصابی نبودیم.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران ضمن ابراز تاسف از اخراج دکتر نمکدوست تهرانی، از وزیر محترم علوم و دولت جدید انتظار دارد که مانع از کشانیدن درگیری ها و صف بندی های سیاسی و جناحی خود به دانشگاهها شود و ضمن عذرخواهی از ساحت اساتید به اصلاح اقدام صورت گرفته بپردازند. امیدواریم که دیگر شاهد چنین اقداماتی که نتیجه ای جز تزلزل جایگاه اساتید و دانشجویان و ساحت مقدس علم و اندیشه نخواهد داشت، نباشیم.
شورای مرکزی
انجمن اسلامی دانشجویان
دانشگاه علم و صنعت ایران
